صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا شد به داغ عشق هم آغوش سینهام صحرای محشری است سیه پوش سینهام درد ترا نکرده فراموش سینهام چون خم به زیر خاک زند جوش سینهام طوفان جلوه تو چو در دل گذر کند دریا شود ز موجه آغوش سینهام از خون نوح آب خورد تیغ موجهاش آن بحر را که ساخته خس پوش سینهام خورشید دیگر از بن هر موی من دمید تا شد زداغ عشق قدح نوش سینهام آغوش صبح، زخمی اقبال من شده است تیغ که را کشیده در آغوش سینهام؟ چون بحر تا دلم صدف گوهر تو شد هرگز نشد ز جوش تو خاموش سینهام آیینهای است پیش رخ آفتاب حشر زان خندههای صبح بناگوش سینهام چندین هزار حلقه منت کشیده است از درد و داغ عشق تو در گوش سینهام گردیده همچو خانه زنبور در بهار از نیش غمزه تو پر از نوش سینهام صحرای حشر داغ سیاهی فکندهای است تا شد ز داغ عشق سیه پوش سینهام عشق از هزار پرده مرا صاف کرده است جامی شده است پر میسر جوش سینهام از داغهای تازه که فرش است هر طرف صحرای محشری است سیه پوش سینهام صائب دگر چه کار کند آتش جگر کز نه فلک گذشت به یک جوش سینهام