صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زین نه صدف به روشنی دل گذشتهام چون بحر بیکنار ز ساحل گذشتهام مجنون به گرد من نرسد در گذشتگی چون گردباد، راست ز محمل گذشتهام از دیر و کعبه نیست خبر رهرو مرا چون برق بر سیاهی منزل گذشتهام دلبستگی به سایه مرا سنگ ره شده است چون سرو و بید اگر چه ز حاصل گذشتهام صید زبون چه عذر تواند ز تیغ خو است؟ در حشر چشم بسته ز قاتل گذشتهام ظلم است بنده کردن آزادگان به جود از راه رحم، خشک ز سایل گذشتهام چون موج، قدردانی دریاست مطلبم گاهی اگر به دامن ساحل گذشتهام سایل به بینیازی من نیست در جهان لب بسته بارها ز در دل گذشتهام صائب شده است سرمه نفس در گلوی من تا از حجاب عالم باطل گذشتهام