صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۷۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سردی جهان لب گفتار بستهام چون بلبل خزان زده منقار بستهام چوب قفس ز گریه صیاد کرد گل من دل بر آشیانه پر خار بستهام بر سینه سنگ سرمه زند اصفهان و من دل بر سواد هند جگرخوار بستهام دست حنا گرفته گلگون به دوش من پاداش همتی است که بر کار بستهام از بس شکستگی، نبود روی مجلسم چون کاه روی زرد به دیوار بستهام آیینهام ولی ز تریهای روزگار بر رو هزار پرده زنگار بستهام آن به که آب گوهر خود را نهان کنم فرد است یخ ز سردی بازار بستهام داغش ز چشم شور نمکسود گشته است گر لالهای به گوشه دستار بستهام در بزم روزگار به جز سوختن چو شمع دیگر چه طرف از دل بیدار بستهام؟ چون نقطه تنگدل شدم از پا شکستگی احرام سیر و دور چو پرگار بستهام دل بد مکن که از ته دل نیست شکوهام این نغمه را به زور برین تار بستهام در زیر بار من نبود دوش هیچ کس دایم چو سرو بر دل خود بار بستهام دزدیدهام به سینه نفسهای آتشین در راه شعله سد خس و خار بستهام صائب ز بستن لب غماز عاجزم هر چند کز فسون دهن مار بستهام