صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چو خامه نیست ز من هر سخن که میگویم که من به دست قضا این طریق میپویم نظر به عذر گناه است جرم من اندک به خون ز دامن آلوده داغ میشویم چو تخم، دانه اشکم نهان بود در خاک ز بس که گرد حوادث نشسته بر رویم ز دل سیاهی من آفتاب گم شد و من هلال عید درین ابر تیره میجویم ز خواب مرگ جهد خون مرده دلها به هر طرف که رود آستین فشان بویم شبی فتاد به کف زلف او و عمری رفت همان ز هوش روم دست خود چو میبویم ز پیچ و تاب شدم زلف و از پریشانی به گردن تو حمایل نگشت بازویم ز بس که گریه فرو خوردهام به دل صائب ز جوش دل رگ ابری شده است هر مویم