صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پیام دوست ز باد بهار میشنوم ز چاک سینه گل بوی یار میشنوم جنون من چه عجب گر یکی هزار شود؟ که وصف گل ز زبان هزار میشنوم هزار نکته سربسته بیمیانجی حرف ز غنچه دهن تنگ یار میشنوم ازان ز سیر چمن میبرم ز خود پیوند که ذکر اره ز هر شاخسار میشنوم چه آتش است که در مغز خاک افتاده است؟ که العطش ز لب جویبار میشنوم مرا چو تیشه فرهاد میخراشد دل صدای کبک اگر از کوهسار میشنوم شکایتی است که مردم زیکدگر دارند حکایتی که درین روزگار میشنوم گذشت از دل گرم که خط مشکینت؟ که بوی سوختگی زان غبار میشنوم مباد نقش کسی بدنشین شود یارب میان بحرم و طعن کنار میشنوم به گوش، پنبه سیماب مینهم صائب زهر که حرف دل بیقرار میشنوم