صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
درین جهان نشود حال آن جهان معلوم که مغز را نتوان کرد از استخوان معلوم که دیده حاشیه باشد ز متن مشکلتر؟ نشد ز سبزه خط راز آن دهان معلوم عیار ناز ترا اهل عشق میدانند که بیکشش نشود زور هر کمان معلوم اگر چه معنی نازک شود برهنه زلفظ مرا نشد ز کمر هیچ ازان میان معلوم ز شوق من چه تواند زبان خامه نوشت؟ ضمیر لال نگردد به ترجمان معلوم توان ز سختی ایام صبر هر کس یافت عیار زر شود از سنگ امتحان معلوم جنون من به خط سبز گلرخان بسته است که در بهار شود شور بلبلان معلوم ز حسن عاقبت آغاز را توان دریافت که هست تیر کج و راست در نشان معلوم ز اشک راز دل بیقرار من شد فاش که از ستاره شود سیر آسمان معلوم بلندی سخن دلپذیر ما صائب ز گرد سرمه نگردد در اصفهان معلوم