صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز خط طراوت رخسار یار میبینم صفای آینه را از غبار میبینم کدام سوخته جان گشته است گرد سرت که ماه روی ترا هاله دار میبینم ز لال خضر ترا پیش مرگ خواهد شد چنین که سرو ترا پایدار میبینم ز وصل روی تو گل چید هر که چشمی داشت همین منم که ره انتظار میبینم مگر در آینه امروز دیدهای خود را که آب آینه را بیقرار میبینم متاع هر دو جهان را به آب خواهد داد طراوتی که به رخسار یار میبینم حجاب دیده حق بین نمیشود کثرت تو گرد مینگری، من سوار میبینم ز خاک، چشم مرا همچو دام سیری نیست همان ز حرص به راه شکار میبینم به دست لنگر تسلیم دادهاند مرا میان بحر حضور کنار میبینم حجاب دیده، من نیست چون شرر غفلت درون سنگم و راه فرار میبینم به فکر توبه در ایام پیری افتادم ره نجات به شمع مزار میبینم ز بیوفایی این باغ و بوستان صائب گل پیاده خود را سوار میبینم