صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
صفای روی ترا از نقاب میبینم به ماه مینگرم آفتاب میبینم اگر چه از سر زلفش بریدهام عمری است هنوز در رگ جان پیچ و تاب میبینم غبار چهره خورشید طلعتی فرش است به هر زمین که به چشم پر آب میبینم نژاد گوهر من از محیط یکتایی است به یک نظر همه را چون حباب میبینم کشیده دار عنان دراز دستی را که دور حسن تو پا در رکاب میبینم دماغ خوردن دود چراغ نیست مرا به روشنایی دل در کتاب میبینم چو موی بر سر آتش نشسته مژگانم زبس که گرم در آن آفتاب میبینم کجا روم که درین صیدگاه ناکامی هزار دام ز موج سراب میبینم رخ گشاده ز دل زنگ میبرد صائب هلال عید به روی شراب میبینم