صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دلم ز پاس نفس تار میشود چه کنم وگرنه نفس کشم افگار میشود چه کنم اگر ز دل نکشم یک دم آه آتشبار جهان به دیده من تار میشود چه کنم چو ابر منع من از گریه دور از انصاف است دلم ز گریه سبکبار میشود چه کنم به درد ساختن من ز بیعلاجی نیست دم مسیح به من بار میشود چه کنم ز حرف حق لب از آن بستهام که چون منصور حدیث راست مرا دار میشود چه کنم اگر ز دل سخن راست بر زبان آرم پی گزیدن من مار میشود چه کنم ز دوستان گله من ز تنگ ظرفی نیست ز درد حوصله سرشار میشود چه کنم نخوانده بوی گل آید اگر به خلوت من ز نازکی به دلم بار میشود چه کنم بر آبگینه من بار نیست خاکستر ز روشنی دل من تار میشود چه کنم توان به دست و دل از روی یار گل چیدن مرا که دست و دل از کار میشود چه کنم گرفتم این که حیا رخصت تماشا دارد نگاه پرده دیدار میشود چه کنم درین حدیقه به غفلت نفس کشد هر کس دل چو آینهام تار میشود چه کنم نفس درازی من نیست صائب از غفلت دلم گشوده ز گفتار میشود چه کنم