صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم تمام چشم ز شوق فنای خویشتنم ره گریز نبسته است هیچ کس بر من اسیر بند گران وفای خویشتنم به بینیازی من ناز میکند همت توانگر از دل بیمدعای خویشتنم ز دستگیری مردم بریدهام پیوند امیدوار به دست دعای خویشتنم به پاره دل خود میکنم چو غنچه مدار رهین منت برگ و نوای خویشتنم چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حباب همیشه خانه خراب هوای خویشتنم سفینه در عرق شرم من توان انداخت ز بس که منفعل که کردههای خویشتنم ز بند خصم به تدبیر میتوان جستن مرا چه چاره که زنجیر پای خویشتنم گرفت تاج زر از آفتاب شبنم و من همان ز پستی طالع به جای خویشتنم به جای خویش نبودم چو جابجا بودم کنون که در همه جایم به جای خویشتنم به اعتبار جهان نیست قدر من صائب عزیز مصر وجود از نوای خویشتنم