صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر چه با گل دمساز میشود شبنم چو صبح شد به فلک بار میشود شبنم درین حدیقه زنگار گون نمیماند به وصل مهر سرافراز میشود شبنم اگر ز دامن گل تکیه گاه سازندش چو بوی گل به هوا باز میشود شبنم درون دیده خورشید جای خود دیده است که زود خانه برانداز میشود شبنم صفای دل به کف آور کز این ره روشن سبک به عالم آغاز میشود شبنم ز جمع کردن دامن بود ز هر خس و خار که بر فلک به یک انداز میشود شبنم سحر به سیر چمن رو که چون هوا شد گرم نهفته چون گهر راز میشود شبنم ز پرده خیرگی عشق چون برون آید به آفتاب نظرباز میشود شبنم چه پابه دامن غفلت کشیدهای صائب قرین مهر به پرواز میشود شبنم