صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلم اگر به کعبه رود روی برقفاست دلم خبر ز سایه خود نیست صید وحشی را من رمیده چه دانم که در کجاست دلم چه نسبت است به آیینه اشتیاق مرا که آب گشت و همان تشنه لقاست دلم به خشم و ناز مرا ناامید نتوان کرد به شیوههای غریب تو آشناست دلم به من کشاکش گردون چه میتواند کرد که در حمایت آن طره دوتاست دلم نگاه حسرت من ترجمان مطلبهاست اگر خموش از اظهار مدعاست دلم به حسن شوخ ندانم چه نسبت است مرا که هیچ جا نه و در صد هزار جاست دلم برهنه را نتواند برهنه کرد کسی چه نعمتی است که بیبرگ و بینواست دلم مرا ز نعمت الوان حسن سیری نیست گرسنه چشمتر از کاسه گداست دلم میی چون خون شهیدان به من کرامت کن که از خمار چو صحرای کربلاست دلم ز مشت خار و خسم دود بر نمیخیزد ز بس که واله آن آتشین لقاست دلم ز انقلاب جهان نیستم غمین صائب که در بلندی و پستی به یک هواست دلم