صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز بردباری ما خوار و زار شد عالم ز کوه طاقت ما سنگسار شد عالم بس است سلسله جنبان نسیم دریا را ز بیقراری ما بیقرار شد عالم ز گوشه دل خود سر برون نیاوردیم اگر خزان و اگر نوبهار شد عالم بهشت برگ خزان دیدهای است عارف را ز سیر چشمی ما شرمسار شد عالم کدام دست برآمد ز آستین یارب که یک پیاله میبر خمار شد عالم کند فضولی مهمان بخیل را بدخو ز سازگاری ما سازگار شد عالم توان حریف دغا را به نقش کم دل برد ز پاکبازی ما خوش قمار شد عالم کباب سوخته را اشک نیست حیرانم که چون ز خون دلم لاله زار شد عالم نداشت مایه ابر بهار عالم خشک زتر زبانی ما نوبهار شد عالم ز نالههای جگرسوز خامه صائب چو لاله یک جگر داغدار شد عالم