صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز بوی باده گلرنگ میپرد رنگم ز برق شیشه میآب میشود سنگم چرا دلیر نباشد غنیم در جنگم که تا به شیشه رسد آب میشود سنگم به آب گوهر من غوطه میخورد خورشید پیاله از جگر لعل میزند رنگم غبار حادثه در عین سرمه ساییهاست نفس چگونه کشد بلبل خوش آهنگم گلم ولی جگر شیر دادهاند مرا ز آفتاب تجلی نمیپرد رنگم به یک دو جرعه دیگر خراب میگردم به یک دو موجه دیگر به بحر یکرنگم نوای من دل عشاق را به جوش آرد به گوش مردم بیدرد خارج آهنگم چنان ز سردی عالم فسرده دل شدهام که زخم تیشه شرر بر نیارد از سنگم چه شد که سینه موری نمیتوانم خست که در خراش دل خویش آهنین چنگم شکسته پایی من شوق را ز پا انداخت گره به کار فلاخن فتاد از سنگم چو تار چنگ دل خویش را گداختهام که آمده است سر زلف فکر در چنگم مگر فلاخن توفیق دست من گیرد که پا شکسته چو سنگ نشان فرسنگم تو کز سپهر برون رفتهای به خویش ببال که من به زیر فلک سبزه ته سنگم اگر چه تلخ جبینم چو نیشکر صائب شکر به تنگ فتاده است در دل تنگم