صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۸۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
روزگاری است ز دل نقش خودی میشویم راه چون سایه به پای دگران میپویم چون قلم گوش برآواز دل خوش سخنم هر چه آید به زبانم نه ز خود میگویم با دل خونشدهام در ته یک پیرهن است یوسف گمشدهای کز دگران میجویم هست چون جوهر آیینه همان پابرجا هر قدر نقش امید از دل خود میشویم گر چه چون خال، مرا دانه دل سوخته است اگر از حسن بود روی دلی، میرویم روزی از باغ تو چیدم گل و یک عمر گذشت دست خود را چو گل تازه همان میبویم نیست صائب زپی کام جهان گریه من که ز آیینه دل نقش خودی میشویم