صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نوبهارست بیا روی به میخانه کنیم مغز را از میگلرنگ پریخانه کنیم بوسه را گرد لب جام به دور اندازیم جگر سوخته خال لب پیمانه کنیم شیوه خانه بدوشی به سبو بگذاریم پای محکم چو خم باده به میخانه کنیم قصر گردون پی آسایش ما ساختهاند چند در زیر زمین مور صفت خانه کنیم خانه پست نفس را به گلو میشکند به چه دل زیر فلک نعره مستانه کنیم ادب شمع به بال و پر ما مقراض است ما نه آنیم که اندیشه ز پروانه کنیم بحر ته جرعه بر خاک ره افشانده ماست ما به این ظرف چه با شیشه و پیمانه کنیم تاک در معذرت مستی ما میگرید چه ضرورست که ما گریه مستانه کنیم صائب آن دست که پیمانه گران بود بر او ما چسان مزرعه سبحه صد دانه کنیم