صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بستهتر شد دل من داد چو خط دست به هم کار زنجیر کند مور چو پیوست به هم مژه بر هم زدن یار تماشا دارد که شود دست و گریبان دو جهان مست به هم نه چنان گشت پریشان دل صد پاره من که به شیرازه آن زلف توان بست به هم مگذر از صحبت یاران موافق زنهار رشته و موم، شود شمع چو پیوست به هم زلف او فتنه و خط آفت و خال است بلا آه از آن روز که این هر سه دهد دست به هم مگذر از چاشنی شهد خموشی صائب که ز شیرینی آن، رخنه لب بست به هم