صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا ز بیحاصلی خویش خبر یافتهام از خزف گوهر و از بید ثمر یافتهام بروای کعبه رو از دامن دست بدار که من از رخنه دل راه دگر یافتهام آب گشته است درین باغ دلم چون شبنم تا ز خورشید جهانتاب نظر یافتهام پینه بسته است زخم چون صدف از سیلی موج تا درین قلزم خونخوار گهر یافتهام برسانید به من قافله کنعان را که از آن یوسف گم گشته خبر یافتهام چتر گل باد به مرغان چمن ارزانی کآنچه من میطلبم در ته پر یافتهام مشکلی نیست که همت نکند آسانش بارها در دل شب فیض سحر یافتهام به که در جستن تنگ شکر صرف کنم پر و بالی که از آن تنگ شکر یافتهام چون کشم پای به دامان اقامت صائب؟ من که سود دو جهان را ز سفر یافتهام