صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا نظر از گل رخسار تو برداشتهام مژه دستی است که در پیش نظر داشتهام بس که رخسار تو در مد نظر داشتهام دیدهام روی تو، اگر آینه برداشتهام روز و شب چون مژه در پیش نظر جلوه گرست نسخهای کز خط مشکین تو بر داشتهام میروم هر قدم از هوش و به خود میآیم تا پی قافله بوی تو بر داشتهام با دل تنگ ز اسباب جهان ساختهام این گره را به عزیزی چو گهر برداشتهام بر گرانباری من رحم کنای سیل فنا که من این بار به امید تو بر داشتهام شوخی عشق به بازار دوانده است مرا خانه در سنگ اگر همچو شرر داشتهام نیستم بیخبر از راز فلک چون نرگس گر چه دایم به ته پای، نظر داشتهام حاش الله که کنم شکوه ز قسمت، هر چند خشک بوده است لبم گر مژهتر داشتهام گر در آیینه بینم نشناسم خود را بس که روی ادب پاس نظر داشتهام چون زنم بال به هم در صف فارغبالان؟ من که هر پر زدنی دام دگر داشتهام دلش از برق سبکدستی من آب شده است پیش خورشید گر از موم سپر داشتهام پرده خون از رخ مقصود به یک سو افتاد گشت روشن که تماشای دگر داشتهام چه کشم منت خورشید قیامت صائب؟ من که بر آتش دل دامنتر داشتهام