صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نوای عندلیبان را زهم نگسسته میخواهم چو موج این نغمه سیراب را پیوسته میخواهم میخامم، کمال من بود در جوش تنهایی ازین میخانه چون، هم خانهای در بسته میخواهم زتنهایی گره در رشته پرواز میافتد سبک پروازی از قید علایق جسته میخواهم کمند عشق دنبال سر آزاده میگردد ز فکر هر دو عالم خاطر وارسته میخواهم زمین نرم رعنا میکند نازک نهالان را سخنهای بلند از مردم آهسته میخواهم ندارم حسرت تخت سلیمان و سریر جم به دامان تو گرد خویش را بنشسته میخواهم به دیدن نیستم قانع چو طفل اشک از گلشن ز اوراق دل و لخت جگر گلدسته میخواهم نسازم تلخ عیش خود به خواهشهای گوناگون دهن گر وا کنم وصل شکر چون پسته میخواهم مکن منعم اگر بر آتش سوزان زنم خود را سپند شوخ چشمم، معنی برجسته میخواهم اگر از گریه فارغ نیستم شمع معذورم به دریا جویبار خویش را پیوسته میخواهم ز گفتار ملایم وحشت من میشود ساکن همیشه تندرستی از نسیم خسته میخواهم شکست خاطر احباب صائب نیست کار من که قلب دشمن خونخوار را نشکسته میخواهم