صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز ناکامی گل از همصحبتان یار میچینم گلی کز یار باید چیدن از اغیار میچینم گل از نظاره آن آتشین رخسار میچینم زبخت سبز از آتش گل بیخار میچینم گلی کز حسن روزافزون آن دلدار میچینم به جای خویشتن باشد اگر صد بار میچینم ادب پرورده عشقم ندارد دست گستاخی به چشم پاک، گل از عارض دلدار میچینم ز رنگ آمیزی شرم و حیا در هر نگاهی من هزاران رنگ گل زان آتشین رخسار میچینم ز یک گل گر چه ممکن نیست چندین گل چیدن من از روی حجاب آلود آن دلدار میچینم گر از سنگین دلی بر روی من در باغبان بندد ز چشم دوربین گل از در و دیوار میچینم مروت نیست رو گرداندن از چشم من حیران که من درد و بلا زان نرگس بیمار میچینم ز ناشایستگی در آستینم میشود پنهان گل خورشید اگر از بهر آن دستار میچینم گلی کز بوستان چون بلبلان زین پیش میچیدم زیکرنگی کنون از غنچه منقار میچینم به کام خضر آب زندگی را تلخ میسازد گل زخمی که من زان تیغ بیزنهار میچینم ز خارستان دنیا نیست بر خاطر مرا زخمی که از باریک بینی گل ز نیش خار میچینم همان ریزند خار از ناسپاسیها به چشم من به مژگان گر چه از راه عزیزان خار میچینم چنان ترسیده است از عقده دلبستگی چشمم که بیش از خار، دامن از گل بیخار میچینم به نعل واژگون نتوان مرا گمراه گرداندن گل تسبیح من از حلقه ز نار میچینم از آن سالم بود چون گردباد از سنگ پای من که با این سرکشی از راه مردم خار میچینم زقرب گل نصیب دیده شبنم نمیگردد گلی کز دور من از رخنه دیوار میچینم سحر گل میکند چون آفتاب از جبههای صائب دل شب هر گلی کز عالم انوار میچینم که دارد حسن عالمگیر دلدار مرا صائب؟ به هر جانب که رو آرم گل از دیدار میچینم