صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به دور خط از آن چاه زنخدان بیش میلرزم ز آسیب چه خس پوش بر جان بیش میلرزم عزیزی خواری و خواری عزیزی بار میآرد در آغوش پدر از چاه و زندان بیش میلرزم ز عریانی خطر افزون بود رنگین لباسی را من آن شمعم که در فانوس بر جان بیش میلرزم به عمر جاودان نتوان مرا ممنون خود کردن که من بر آبرو از آب حیوان بیش میلرزم ازان چون گنج پنهان میکنم حال خراب خود که من بر تنگدستیها ز سامان بیش میلرزم کمان بال و پر پرواز گردد تیر بیپر را در آغوش وصال از بیم هجران بیش میلرزم مرا چون مور میدانند قانع خلق ازین غافل که بر هر دانه از ملک سلیمان بیش میلرزم ز من بلبل کند پهلو تهی صائب نمیداند که من از باغبان بر این گلستان بیش میلرزم