صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه چون بید از تهیدستی درین گلزار میلرزم که بر بیحاصلی میلرزم و بسیار میلرزم ز بیخوابی مرا چون چشم انجم نیست پروایی ز بیم چشم بد بر دیده بیدار میلرزم در دولتسرای نیستی میآورد دهشت ز بیم جان نه چون منصور زیر دار میلرزم خطر از سبزه بیگانه بسیارست گلشن را ز خط بر عارض گلرنگ او بسیار میلرزم به مستی میتوان بر خود گوارا کرد هستی را درین میخانه به هر کس که شد هشیار میلرزم نیم ایمن بر آن تنگ دهان از خال شبرنگش ازین غماز بر گنجینه اسرار میلرزم به چشم ناشناسان گوهرم سیماب میآید ز بس بر خویشتن از سردی بازار میلرزم نه بهر جان بود لرزیدنم چون مردم بیدل ز جان سختی بر آن شمشیر بیزنهار میلرزم حضور خیره چشمان حسن را بیپرده میسازد نسیمی را چو میبینم در آن گلزار میلرزم نه از پیری مرا این رعشه افتاده است بر اعضا به آب روی خود چون ساغر سرشار میلرزم اگر چه چون شرار از سنگ دارم مهر خاموشی ز بیظرفی همان بر خرده اسرار میلرزم ز بیکاری نه مرد آخرت نه مرد دنیایم به هر جانب که مایل گردد این دیوار میلرزم ز زخم داس بر خود خوشه در خشکی نمیلرزد به عنوانی که من زین چرخ کج رفتار میلرزم تجرد در نظرها تیغ چو بین را سبک سازد نه از دلبستگی بر جبه و دستار میلرزم ز سنگ کودکان بر خود نلرزد نخل بارآور به عنوانی که من زین خلق ناهموار میلرزم کند بیتاب اندک پیچ و تابی رشته جان را بر آن موی میان از پیچش زنار میلرزم به زنجیر تعلق گر چه محکم بستهام دل را نسیمی گر وزد بر طره دلدار میلرزم ندارد درد بیدرمان به جز تسلیم درمانی ز تدبیر طبیبان بر دل بیمار میلرزم ندارد چهره پوشیده رویان تاب رسوایی ز غیرت سخت بر فرهاد شیرین کار میلرزم به صد زنجیر اگر بندند اعضای مرا صائب چو آب از دیدن آن سرو خوش رفتار میلرزم