صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نمیآید برون از پرده آوازی که من دارم کند مضراب را خون در جگر سازی که من دارم ز مهر خامشی بیهوده گویان را دهن بستم سخن نتواند از خود ساخت غمازی که من دارم نیاید هر زه نالی چون سپند از من درین محفل همین در سوختن میخیزد آوازی که من دارم چو گل آخر گریبان مرا صد چاک میسازد به رنگ غنچه در دل خرده رازی که من دارم نمیآید ز من چون چشم بر گرد جهان گشتن همین در خانه خویش است پروازی که من دارم ز حیرت صیقلی گردیده چون آیینه چشم من ندارد خواب ره در دیده بازی که من دارم فلک را منزل نقل مکان خویش میداند گره در سینه این آه سبکتازی که من دارم ندارد بر زلیخا ماه مصر از پاکدامانی ز فیض بینیازی بر جهان نازی که من دارم به چشم بسته در خون میکشد صیدی که میخواهد ز بس گیرنده افتاده است شهبازی که من دارم چو مژگان میزند در هر نگه بر هم دو عالم را ز خوبان در نظر چشم فسو نسازی که من دارم نباشد جز صریر خامه سحرآفرین خود درین وحشت سرا صائب هم آوازی که من دارم