صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به قلب عشق میتازد دل زاری که من دارم زبان بازی به آتش میکند خاری که من دارم که آرد ریشه کفر از دل سنگین من بیرون که محکم چون سلیمانی است ز ناری که من دارم ندانم سنگ از دست کدامین طفل بستانم که دارد در جنون آدینه بازاری که من دارم ز صد دامن گل بیخار در چشم بود خوشتر زروی نو خط او در جگر خاری که من دارم خورد چون شربت عناب خود بیگناهان را ز بیباکی نظر بر چشم بیماری که من دارد به سیم قلب از اخوان نگیرد ماه کنعان را که دارد از عزیزان این خریداری که من دارم نفس در سینه خورشید عالمتاب میسوزد درین گلشن چو شبنم چشم بیداری که من دارم کند گر در نوازش کارفرما کو تهی با من ز ذوق کار مزدش میرسد کاری که من دارم سبک کرده است در میزان من سد سکندر را به پیش روی خود از جسم دیواری که من دارم تماشای بهشت از خانهام بیرون نمیآرد ز داغ آتشین در سینه گلزاری که من دارم به درمان میتوان تخفیف دادن درد را صائب عجب دردی است بیدرمان پرستاری که من دارم