صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه سازد گرد کلفت با دل شادی که من دارم ندارد پای در گل سروآزادی که من دارم گریبان چاک سازد پرده گوش فلکها را از آن بیداد گر در سینه فریادی که من دارم ز حیرت چشم آهو را به آهو دام میسازد نمیخواهد کمند و دام صیادی که من دارم گرانی میکند چون تیشه بر من هر پر کاهی ز بس فرسوده گردیده است بنیادی که من دارم به تردستی ز خارا نفش شیرین محو میسازد اگر تن در دهد در کار فرهادی که من دارم سلیمان را ز تاج سلطنت دلسرد میسازد ز سودا بر سر این چتر پریزادی که من دارم به کوه قاف دارم از توکل پشت چون عنقا ندارد هیچ رهرو بر کمر زادی که من دارم به من کفرست در شرع محبت تهمت نسیان که ذکر خیر احباب است اورادی که من دارم که میگوید پری در دیده مردم نمیآید که دایم در نظر باشد پریزادی که من دارم به خون میشست از آب زندگانی خضر دست خود اگر میدید دست و تیغ جلادی که من دارم ز وحشت میرود چون دود جغد از روزنم بیرون خراب افتاده است از بس غم آبادی که من دارم از آن در غورگیها مویز انگور من صائب که بر نگرفت از من چشم استادی که من دارم