صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۲۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زبان شکوه فرسودی ز چرخ بیوفا دارم دلی در گرد کلفت چون چراغ آسیا دارم شکایت میکنم از یار و امید وفا دارم به این بیگانگی چشم نگاه آشنا دارم برید از سایه خود سرو و افتاد از قفای او عنان دل چسان محکم من بیدست و پا دارم مزنای شکر بیشرم لاف پاکدامانی که من چون نیشکر صد جا سر بند ترا دارم اگر چه خاکسارم، آسمان را گوش میمالم به این پستی عجب دستی بلندی در دعا دارم ز فکر خنجر مژگان او بیرون نمیآیم اگر در سایه بیدم به زیر تیغ جا دارم خبر شرط استای دشمن ز خاک آستان او مکن کوتاه پایم را که دستی در دعا دارم به مخمل دستگاهان خواب شیرین تلخ میسازد شکر خوابی که من بر روی فرش بوریا دارم نسیم کاروان مصرمای پوشیده بینایی در بیت الحزن بگشا که بوی آشنا دارم خدا فرصت دهد در دامن محشر فرو ریزم گرههایی که در دل از توای بند قبا دارم گذشت آن شاخ گل، نگرفت بیتابانه دامانش دل پر حسرتی صائب ز تقصیر صبا دارم