صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۲۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چنان سرگرمیی از شوق آن گلگون قبا دارم که بر گل میخرامم خاراگر در زیر پا دارم کنار شوق من چون موج آسایش نمیداند به دریا میروم دست و بغل تا دست و پا دارم اگر چه در ته یک پیرهن با ماه کنعانم به بوی پیرهن سر در پی باد صبا دارم گره در کاکلش نگذاشت مژگان بلند او چه خونها در جگر زان ناوک کاکل ربا دارم ز خار خشک منای شاخ گل دامن کشان مگذر که رنگ مردم بیگانه بوی آشنا دارم بیاای عشق اگر داری دماغ جلوه پردازی که از داغ جنون آیینههای خوش جلا دارم به یک عالم توجه از تو چون قانع توانم شد که من از جمله عالم ترا دارم، ترا دارم چو بوی گل نمیگردد به دامن آشنا پایم به ظاهر گر چه دست و پای کوشش در حنا دارم زلال زندگی در ساغر من رنگ گرداند همان خون میخورم گر در قدح آب بقا دارم چنان در پاکبازی از علایق گشتهام عریان که حال مهره ششدر ز نقش بوریا دارم جنونم اختیاری نیست تا گردم عنانگیرش چو برگ کاه پروازی به بال کهربا دارم اگر چه دوربینان چشم دریا میشمارندم حباب آسا به کف جای گهرمشتی هوا دارم مرا نتوان به تیغ از درد بیدرمان جدا کردن که از هر بند خود با درد پیوندی جدا دارم هوای عالم آزادگی کم مختلف گردد از آن چون سرو من در چار موسم یک قبا دارم زاکسیر قناعت خون آهو مشک میگردد من این تعلیم صائب از غزالان ختا دارم