صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر بیپرده در گلزار افغان ساز میکردم زر گل را سپند شعله آواز میکردم نکردم روترش از سرزنش در عاشقی هرگز زبان چون شمع دایم در دهان گاز میکردم کنون از سایه خود میکنم وحشت خوش آن جرات که پیش پای شاهین سینه پاانداز میکردم نبود از بیقراری ناله من در دل آتش که دورافتادگان را چون سپند آواز میکردم چو ماه نو به زیر تیغ در نشو و نما بودم به ناخن تا گره از کار مردم باز میکردم ز هر خاک سیه فیض جواهر سرمه میبردم در آن فرصت که من آیینه را پرداز میکردم کنون نی میکند در ناخنم مخمل خوشاروزی که بر روی زمین خشک خواب ناز میکردم نمیگردید دامنگیر من گر ناله بلبل سبک چون رنگ ازین بستانسرا پرواز میکردم اگر ذوق گرفتاری نمیشد خضر راه من به امید چه من از آشیان پرواز میکردم نمیآمد اگر صائب به دستم دامن شبها من عاجز به دامان که دست انداز میکردم