صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه از خامی در آتش ناله و فریاد میکردم ازین دولت جدا افتادگان را یاد میکردم نمیگردید اگر ذوق گرفتاری عنانگیرم ز وحشت خون عالم در دل صیاد میکردم اگر چون خضر این روز سیه را پیش میدیدم سکندر را به آب زندگی ارشاد میکردم نمیلرزید از باد فنا بر خود چراغ من گر از دلهای روشن همت استمداد میکردم نمیدادم به چنگ عشق آتشدست اگر دل را من عاجز چه با این بیضه فولاد میکردم ره بیمنتهای عشق کوتاهی نمیداند وگرنه حلقهها در گوش برق و باد میکردم کنون از صید پهلو میکنم خالی خوشا روزی که خاطر را به نقش پای آهو شاد میکردم اگر میبود در دل رحمی آن سلطان خوبان را چرا در دادخواهی اینقدر بیداد میکردم نمیپاشید از خمیازه من تار و پود من خمارآلودگان را گر به میامداد میکردم گر از قید خودی آزاد میگشتم به شکر آن هزاران بنده از قید فرنگ آزاد میکردم دل شیرین غبار آلود غیرت میشود صائب و گرنه پنجهای در پنجه فریاد میکردم