صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به رغبت نقد جان به یار سیمبر دارم ازین سودا پشیمان نیستم چون زر به زر دادم نشد شایسته رخسار پاکش گر چه چندین ره به خورشید درخشان شستشوی چشمتر دادم ز خجلت برنیارم سر چون شاخ بیثمر گر چه ز هر کس سنگ خوردم در تلافی من ثمر دادم ز طوفان میکند رقص روانی بادبان من عنان کشتی خود تا به دریای خطر دادم اگر چون نیشکر سنگین دلان در هم شکستندم نگفتم حرف تلخی در تلافی من شکر دادم نوا پرداز شد مرغ سحر از هایهوی من به نی من در میان ناله پردازان کمر دادم عنانداری نمیآمد ز من سیل بهاران را دل دیوانه را در کوچه و بازار سر دادم به خون چون تیشه شیرین کردن چرخ آخر دهانم را چه حاصل زین که من چون کوهکن داد هنر دادم ز هر نیشی مرا سر چشمه نوشی است در طالع نه از عجزست گر من تن به زخم نیشتر دادم فرو رفتم چنان در خویشتن از خرده بینیها که از راز شرر در سینه خارا خبر دادم دهن وا کرد چون سوفار در خون خوردنم صائب به هر کس چون خدنگ آهنین دل بال و پر دادم