صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چه بیثمر مانند سرو و بید و شمشادم زسنگ کودکان آسوده از پیوند آزادم خوشا صیدی که داند کیست صیادش من آن صیدم که از ذوق گرفتاری ندانم کیست صیادم ز گفت و گوی سرد ناصحان برخود نمیلرزم که از سنگ ملامت عشق افکنده است بنیادم اگر چه خویش را گم کردم از نسیان پیریها به این شادم که ایام جوانی رفت از یادم در اصلاحم عبث اوقات ضایع میکند گردون من آن طفلم که از شوخی معلم کرد آزادم چه تهمت بر فلک بندم چرا از دیگران نالم که من در پیچ و تاب از جوهر خود همچو فولادم ز بیکاری نمیآیم به کار هیچ کس صائب نمیدانم چه حکمت بود ایزد را در ایجادم