صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چه ما راه طلب را پای در گل میرویم پیشتر از برق رفتاران به منزل میرویم وصل دادیم شوق را افسرده سازد زان چو موج گاه گاهی از دل دریا به ساحل میرویم گر به ظاهر نیست دست ما به زیر بار خلق ما به زیر بار مردم از ته دل میرویم دیگران از دوری ظاهر اگر از دل روند ما ز یاد همنشینان در مقابل میرویم گر چه میدانیم گوهر نیست در بحر سراب همچنان ما از پی دنیای باطل میرویم گر چه از دل میرود از دیده غایب هر چه شد ما ز دل چون مصرع برجسته مشکل میرویم سنگ راه ما نگردد پله افتادگی با زمین گیری چو نقش پا به منزل میرویم از در دل میتوان شد از دو عالم بینیاز ما به هر در صائب از غفلت چو سایل میرویم