صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۲۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان میکنم ترک سرزین رهگذر بر خویش آسان میکنم سایلان از شرم احسان اب میگردند و من میشوم آب از حیا با هر که احسان میکنم تا چو عیسی دست خود از چرک دنیا شستهام دست در یک کاسه با خورشید تابان میکنم تنگ ظرفی دستگاه عیش را سازد وسیع هست تا یک قطره میدر شیشه طوفان میکنم گر چه خون در پیکرم ز افسردگی پژمرده است پنجه در سر پنجه دریا چو مرجان میکنم هر که از سنگین دلی خون میکند در کاسهام از دل خونگرم من لعل بدخشان میکنم