صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خاک را از آب روی خود گلستان میکنم قطرهای تا در بساطم هست طوفان میکنم آنچنان کز لفظ گردد معنی بیگانه دور در سواد شهر جولان در بیابان میکنم گرچه از قسمت دم آبی نصیب من شده است صد دهان زخم را چون تیغ خندان میکنم از جهان آب و گل تادست شستم چون مسیح دست در یک کاسه با خورشید تابان میکنم تیر باران حوادثتر نمیسازد مرا خواب راحت همچو شیران در نیستان میکنم دیده من تا سفید از گریه چون دستار شد خواب در یک پیرهن با ماه کنعان میکنم