صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
درریاض آفرینش صد دل بیبرگ را با تهیدستی رعایت چون صنوبر میکنم بر دل من کلفتی از درد وداغ عشق نیست بستر و بالین ز آتش چون سمندر میکنم خوار میگردند دنیا دوستان در چشم من چون نظر صائب به دنیای محقر میکنم فقر را از حفظ آب رو توانگر میکنم نان خشک خود به آب زندگیتر میکنم تشنه ساحل نیم چون کشتی بیبادبان هر کجا امید طوفان است لنگر میکنم چند در خامی سراید روزگارم سوختم عود خام خویش را در کار مجمرمی کنم باسبکدستان سخاوت سرخ رویی بردهد هرچه سازم جمع مینا به ساغر میکنم دانه من بازمین خاکساری آشناست میکنم نشو نما چون خاک بر سرمی کنم ناتوانی پرده چشم حسودان میشود عیشهای فربه از پهلوی لاغر میکنم برفقیران پیشدستی کردن از انصاف نیست میوه چون در شهر شد بسیار نوبر میکنم چون صدف هر قطره آبی که میگیرم زابر از صفای سینه بیکینه گوهر میکنم موج دریا گر شود شمشیر من چون ماهیان جوشن داودی تسلیم در بر میکنم چون فلاخن بیستون بر گرد گردد مرا بس که موزون نقش شیرین را مصور میکنم تا چو عیسی دست خود از چرک دنیا شستهام دست دریک کاسه با خورشید انور میکنم