صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۱۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
رشته جسم گرانجان را ز سر وا میکنم سر برون چون سوزن از جیب مسیحا میکنم چون مینارس امید پختگیها مانع است در شکست خم دو روزی گرمدارامی کنم آه آتشبار من در حسرت اسباب نیست سینه را پاک از خس و خار تمنا میکنم یک صدف بیگوهر عبرت ندارد روزگار نیست از غفلت چو طفلان گر تماشا میکنم چشم احسان دارم از بیحاصلان روزگار زیر سرو وبید دامان از طمع وامی کنم از گریبان صدف بهر چه آرم سر برون من کز آب گوهر خود سیر دریا میکنم دیگران گرباده از مینا به ساغر میکنند من زکم ظرفی میاز ساغر به مینا میکنم بیمحابا میزنم بر قلب آتش چون سپند مصرع بر جستهای هرگاه انشا میکنم حاش لله خانه گل را کنم نقش و نگار من که دل را ساده از خال سویدا میکنم آنچنان با فقر خرسندم که گر بال هما بر سر من سایه اندازد ز سروامی کنم دشمن آیینه صافند معیوبان و من از برای عیب خود آیینه پیدا میکنم نیست از عزلت مرا مطلب اگر شهرت چرا قاف را سنگ نشان صائب چو عنقا میکنم