صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم خشک چون سوزن شدم کاین رشته را سر یافتم میتوانم از نگاهی ذره را خورشید کرد فیض آن صبح بنا گوشی که من دریافتم زان به گرد خویش چون پرگار میگردم که من از سویدای دل خود کعبه را دریافتم سایه ارباب دولت شمع راه ظلمت است آب حیوان را به اقبال سکندر یافتم چون غبار خاکساران را نسازم توتیا من که در گرد یتیمی آب گوهر یافتم رخنه گفتار بر من زندگی را تلخ داشت تا شدم خاموش خود را تنگ شکر یافتم دامن داغ جنون آسان نمیآید به دست سوختم چون شمع تا از آتش افسر یافتم باغ جنت را که تنگ است آسمان بر جلوهاش سر به زیر بال بردم در ته پر یافتم به که بردارم زلب مهر خموشی شکوه را من که صائب دست بر دامان دلبر یافتم