صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میکند گرم طلب شعله آواز مرا میشود زمزمه بال و پر پرواز مرا سرمه خامشی من بود از تنهایی میشود ناله دو بالا ز هم آواز مرا آنقدر تنگدل از نقش پر و بال خودم که مه عید بود چنگل شهباز مرا میکند مست مرا ناله مرغان چمن بود از نغمه رنگین میشیراز مرا منم آن دایره بیسر و پا چون گردون که خبر نیست ز انجام و ز آغاز مرا نتراود ز لبم چون لب پیمانه سخن نشود بیخبری پرده در راز مرا بار منت به دل روشن شمع است گران بیشتر دست حمایت گزد از گاز مرا زدهام مهر خموشی به لب خود صائب نیست پروا ز سخن چینی غماز مرا