صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم آبرویی همچو شبنم در گلستان داشتم باغبان بیرخصت من گل نمیچید از چمن امتیازی در میان عندلیبان داشتم شاخ گل یک آب خوردن غافل از حالم نبود برگ بخت سبز برسر در گلستان داشتم هر سحر کز خار خار عشق میجستم زجا همچو گل بر سینه صد زخم نمایان داشتم این زمان آمد سرم بر سنگ ورنه پیش ازین بالش آسایش از زانوی جانان داشتم بوی گل بیرون نمیبرد از چمن دزد نسیم پاسبانی در بن هر خار پنهان داشتم سرمه را دست خموشی بر دهان من نبود راه حرفی پیش آن چشم سخندان داشتم هر غباری کز سرکوی تو میرفتم به چشم منت روی زمین بر دوش مژگان داشتم صائب آن روزی که میخندیدم از وصلش چو صبح کی خبر از روزگار شام هجران داشتم