صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از گلستان نشود غنچه دل باز مرا پنجه سرو بود چنگل شهباز مرا میتوان ناله شنید از کف خاکستر من نشود سوختگی سرمه آواز مرا پرده ساز شود نه فلک از ناله من ندهد سرمه گر آن چشم فسونساز مرا زحمت آینه من مدهای روشنگر دل سیه میشود از منت پرداز مرا آخرالامر عنانداری من خواهد کرد شهسواری که عنان داد ز آغاز مرا دفتر بال و پرش طعمه مقراض شود آن که افکند ز سر رشته پرواز مرا صبر چندان که در خانه به رویم بندد کشش دل کشد از خانه برون باز مرا گوش بر بانگ هم آواز ندارم صائب بس بود ز اهل سخن خامه هم آواز مرا