صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کم نگردد میهمان از خانه چون آیینهام نیست قفلی بردر کاشانه چون آیینهام هر غبار آلودهای کز خاک بر دارد مرا شسته رو بیرون رود از خانه چون آیینهام زشت و زیبا وبلند و پست از روشندلی در نظر آید به یک دندانه چون آیینهام کفر و دین را کردهام تسخیر از روشندلی روشناس کعبه و بتخانه چون آیینهام صاف اگر باشد شراب مشرب من دور نیست کز نمدپوشان این میخانه چون آیینهام هر چه هر کس آورد باخویش مهمانش کنم پاک باشد از تکلف خانه چون آیینهام چون توانم پاس روی آشنایان داشتن من که از حیرت ز خود بیگانه چون آیینهام پرده خوابم به چشم دل سیاهان جهان گر چه در روشندلی افسانه چون آیینهام از حجاب عشق در بیرون در چون حلقهام گرچه با عکس رخش همخانه چون آیینهام میپذیرم گرچه هر نقشی که میآید به چشم در برون کردن زدل مردانه چون آیینهام تخته مشق دوصد نقش پریشان کرده است از تهی چشمی دل دیوانه چون آیینهام من که بودم کعبه صدق وصفا صائب کنون از فرنگی طلعتان بتخانه چون آیینهام