صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۲۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بس که از نادیدنی دارد غبار آیینهام میشمارد زنگ کلفت را بهار آیینهام از سواد نامه اعمال میبخشد خبر بس که از تردامنی گردیده تار آیینهام بیتامل سینه پیش میسازم سپر تا ز عکس خلق شد صورت نگار آیینهام از هوا گیرم غبار کلفت وزنگ ملال تا شده است از سخت رویان سنگسار آیینهام میزند از سخت جانی این زمان پهلو به سنگ داشت از نازکدلی گر شیشه بارآیینهام جای خود میبایدش دیدن چو قارون زیرخاک آن که میخواهد که سازد بیغبار آیینهام گر ز ره زیر قبا پوشد چو جوهر دور نیست نیست امن از چشم زخم روزگار آیینهام کرد بر لب تشنه دیدار بیخواهش سبیل اب خشکی داشت گر در جویبار آیینهام دیدهاش حیران نقش پایدار دیگرست دل نمیبندد به هر نقش ونگار آیینهام خجلت روی زمین صائب ز مردم میکشم کرد تا بیپرده گویی را شعار آیینهام