صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۱۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سواد شهر وحشت میکند دیوانهام میکشد از لفظ دامن معنی بیگانهام داغ دارد پاکی دامان من فانوس را شمع را دست حمایت میشود پروانهام دل به درد آید ز عاجزنالی من سنگ را آسیا را باز میدارد ز گردش دانهام خانه من چون کمان پاک است از اسباب عیش پر برآرد میهمان چون تیردر کاشانهام باده گلرنگ نتواند مرا سیراب کرد میمکد انگشت ساقی رالب پیمانهام گر چه چشم نوبهار از لاله من روشن است باده را میسوزد از لب تشنگی پیمانهام با خرابیهای ظاهر باطنی دارم چو گنج جغد باشد نیل چشم زخم در ویرانهام گر چه زندانی است دست خالیم در آستین کارساز عالمی از همت مردانهام نیست از موج حوادث بر دلم صائب غبار جوهر شمشیر باشد ابجد طفلانهام