صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نو خطان را بر سر نازآورد نظارهام زنگ از آیینه دل میبرد نظارهام زخم من در آرزوی مشک میغلطد به خون بهر نو خطان گریبان میدرد نظارهام همچو آهویی که غلطد در میان سبزه زار آنچنان در سبزه خط میچرد نظارهام چون زمین سادهای کز بهر حاصل پرورند ساده رویان را پی خط پرورد نظارهام حسن ظالم قدردان از گوشمال خط شود یار نوخط را به صد جان میخرد نظارهام غنچه را گل میکند آه سبک جولان من پرده بیگانگی را میدرد نظارهام آن لب میگون به نقل و میتلافی میکند هر قدر از چشم او خون میخورد نظارهام وحشیان را رام میسازد به خود مجنون من حسن را از راه بیرون میبرد نظارهام آنچنان کز حسن یوسف بود رزق مصریان روزی از دیدار خوبان میخورد نظارهام چشم من صائب به روی نوخطان واکردهاند ماه را کی در نظر میآورد نظارهام