صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آب حیوان من نهان در ظلمت شب دیدهام نور بیداری همین در چشم کوکب دیدهام گر بگویم خواب شیرین تلخ بر مردم شود آنقدر فیضی که من در پرده شب دیدهام لب که عقد اوست در افواه مردم سی و دو در درون حقهاش سی ودو کوکب دیدهام من که نتوانم سفیدی از سیاهی فرق کرد شیشه گردون پر از جهل مرکب دیدهام در گره چیزی ندارند این هوسناکان پوچ رشته امیدها را رشته تب دیدهام پای لغز صد هزاران عاشق لب تشنه است چاه سیمینی که من در سیب غبغب دیدهام جمله افاق جهان راقطع با سر کردهام تا چو ماه از مهر جام خود لبالب دیدهام مهرتابان چون چراغ روز باشد پیش او آفتابی را که من در پرده شب دیدهام جای آرام و قرار از کوته اندیشان شده است ورنه من روی زمین را پشت مرکب دیدهام چون به تلخی نگذرانم روزگار خویش را من که نوش خلق را در نیش عقرب دیدهام به که مهر خامشی بر لب زنم اظهار را من که صائب قتل خود در عرض مطلب دیدهام