صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گاه گاه از دیده عبرت با دنیا دیدهام کی به این هنگامه از بهر تماشا دیدهام چرختر دامن که باشد دعوی عصمت کند آفتابش را در آغوش مسیحادیدهام پیش چشم من سواد شهر خون مردهای است نقش خود چون لاله در دامان صحرا دیدهام تیغ اگر از آسمان بر فرق من باریده است خار در چشمم اگر هرگز به بالا دیدهام درته پیراهن هستی نگنجم چون حباب قطره نا چیز خود را تا به دریا دیدهام در کنار گل چو شبنم خار دارم زیر پا روی گرمی تا ازان خورشید سیما دیدهام سنگ خواهد داد مزد سخت جانیهای من دیده نرمی که من از کارفرما دیدهام نشاه صهبای عشرت را نمیدانم که چیست خوشهای از دور در دست ثریا دیدهام نیست صائب هیچ کس در خرده بینی همچو من صد سواد اعظم از خال سویدا دیدهام