صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از جنون این عالم بیگانه را گم کردهام آسمان سیرم زمین خانه را گم کردهام نه من از خود نه کسی از حال من دارد خبر دل مرا و من دل دیوانه را گم کردهام چون سلیمانم که از کف دادهام تاج و نگین تا زمستی شیشه و پیمانه را گم کردهام از من بیعاقبت آغاز هستی را مپرس کز گرانخوابی سرافسانه را گم کردهام در چنین وقتی که بیپرواز شد زلف سخن از پریشان خاطریها شانه را گم کردهام بس که در یک جا ز غلطانی نمیگیرد قرار در نظر آن گوهر یکدانه را گم کردهام طفل میگرید چو راه خانه را گم میکند چون نگریم من که صاحبخانه را گم کردهام به که در دنبال دل باشم به هر جا میرود من که صائب کعبه و بتخانه را گم کردهام