صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
روی گرم لاله شد برق کتان توبهام سوخت استغفار را گل در دهان توبهام غنچه گل دامن پاک مرا در خون کشید از شکوفه ماهتابی شد کتان توبهام جست تیر هوایی خشکی زهدازسرم نرم شد از جوش گل پشت کمان توبهام شاخ گل ازآستین آورد بیرون هر طرف پنجه خونین به انداز عنان توبهام دولت بیدار میبرروی من افشاند آب بود چون گل هفتهای خواب گران توبهام محو کرد از گریه شادی رگ ابر بهار چشم تا برهم زدم نام و نشان توبهام مشت خاری پنجه بادریای آتش چون زند عاقبت مقهور میشد قهرمان توبهام سالم از صحرای زهد خشک بیرون امدم آتش میشد دلیل کاروان توبهام بار دیگر دختر زر برد از راهم برون تا چه خواهد کرد این ظالم به جان توبهام طبع سرکش در ربود از من عنان اختیار تا کی این گلگون درآید زیر ران توبهام از شکست توبهام قند مکرر میخورد کام هرکس تلخ بود از داستان توبهام سوخت از برق شراب کهنه صائب ریشهاش بر نخورد از زندگی نخل جوان توبهام