صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای از رخت هر خار سامان بستان در بغل هر ذره را از داغ تو خورشید تابان در بغل هر حلقه زلف ترا صد ملک چین درآستین هر پرده چشم ترا صد کافرستان در بغل کی چشم گستاخ مرا راه تماشا میدهد رویی که دارد از عرق چندین نگهبان در بغل یک ره برآر از آستین دست نگارین در چمن تا دستها پنهان کند سرو خرامان در بغل هر جا که دفتر واکند آن یوسف گل پیرهن صبح قیامت مینهد از شرم دیوان در بغل جوش قیامت میزند خونم ز پند ناصحان باد مخالف را بود سامان طوفان در بغل زان سان که سنبل چشمه را از دیدهها پنهان کند دارد چنان چشم مرا خواب پریشان در بغل چون غنچه سراز جیب خود بهر چه بیرون آورم من کز خیال روی او دارم گلستان در بغل امروز عاجز گشتهام درراز پنهان داشتن من کآسمان را کردمی چون شیشه پنهان در بغل کو جذبهای تا بگذرم زین خارزار بیامان تا کی فراهم آورم چون غنچه دامان در بغل صد تیره آه از سینهاش یکبار میآید برون آن را که چون ترکش بود صدرنگ پیکان در بغل از گنج بیپایان حق دخل کریمان میرسد هرگز نماند مهر را دست زرافشان در بغل دست حوادث کوته است از دامن آزار من دارم چو بحر از موج خود صد تیغ عریان در بغل ما و خرابات مغان کز وسعت مشرب بود هرمور از خود رفته را ملک سلیمان در بغل عرض صفای دل مده درحلقه تن پروران عاقل کند در زنگبار آیینه پنهان در بغل از ناتوان جهان گیرند همت پردلان شیر ژیان را پرورد دایم نیستان در بغل گل میکند صائب همان از سینه پر خون من چندان که سازم داغ را چون لاله پنهان در بغل